verhaal van afgedankt mormel - Speksteen creaties

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

verhaal van afgedankt mormel

Mijn beelden

Hier vindt u het verhaal van Afgedankt mormel.


Part 1
In de zomer van het jaar 2012 zijn we op een zaterdag geheel spontaan naar Dordrecht gereden om daar bij een beeldhouwinkel de Biesbosch beeldhouwshop naar stenen te gaan kijken en wat indrukken op te doen.
De winkel was dankzij de navigatie makkelijk te vinden en in een 3 kwartier reden we ernaar toe. Bij aankomst bleek het een groot tuincentrum te zijn met mooie grote natuursteenornamenten voor de tuin. Binnen in de winkel stond er een groot apart vak met grote houten bakken met de diverse steensoorten. Het fijne van deze winkel is dat bij elke bak een gepolijste steen stond van de steensoort die in die bak zat, op die manier kon je dus zonder veel gedoe meteen kijken welke kleuren de stenen waren. Dan voel je je als beeldhouwer net een kind in een groot speelgoedwarenhuis, en was het een leuke ontdekkingstocht tussen de stenen welke ik wou.
Tussen die steensoorten stond ook rode galastone welke ik een mooie steensoort vind, en was er 1 steen in die bak, die meteen mijn aandacht wist te vangen, maar mijn partner probeerde me ook te wijzen op andere steensoorten en legde ik de steen weer weg.
Maar zoals het altijd gaat als iets mij intrigeert werd ik er toch weer door aangetrokken, en ging ik weer naar de steen toe, en heb hem toen besloten te kopen. Naast die steen heb ik nog diverse andere stenen gekocht en gingen we huiswaarts met een lege portomonee en een goed gevoel over de aankopen.
Bij thuiskomst mijn schatten in de woonkamer uitgestald om ze op mijn gemak goed te kunnen bekijken, en wederom trok de galastone mijn aandacht en raakte ik er lichtelijk door bevangen door datgene wat ik in de steen zag. Daarna alle stenen op de foto gezet zodat ik ook digitaal de stenen kan bekijken en daarna de boel naar mijn werkhok op de eerste verdieping gesjouwd.
Tot zover Part 1 van het verhaal van “Afgedankt Mormel”

ruwe serpentijn steen van afgedankt mormel

Part 2
Ik had voor mezelf besloten om niet meteen aan de steen te gaan werken, maar het eerst laten berusten en mijn ideeën rondom de steen laten rijpen, in het verleden heeft me dat al menig keer een hoop geknoei gescheeld.
Wel heb ik hem een aantal keer opgepakt en van alle kanten bestudeerd, maar dat was voornamelijk om mijn idee bevestigd te krijgen van hoe het beeld moest worden.
Ik heb soms met bepaalde stenen een soort angst om eraan te beginnen, de angst die ik dan heb bestaat voornamelijk uit angst dat het beeld zou mislukken, of dat het me niet lukt om eruit te halen wat erin zit.
Die angst had ik met deze steen ook wat op een gegeven moment tegen me ging werken doordat ik een soort van verlammend gevoel over me heen kreeg en ik eigenlijk het ging uitstellen door die angst om eraan te beginnen.
Ik weet van mezelf als ik dan de knoop niet doorhak door eraan te gaan beginnen, de drempel steeds hoger zal worden om eraan te beginnen en ik steeds meer een lamgeslagen gevoel zal krijgen en dus niet meer aan beeldhouwen toekom.
Dus na een maand had ik besloten om eraan te gaan beginnen, en opzich ging het vrij vlot wat mede kwam omdat ik al precies wist door het bestuderen van de steen, hoe die moest worden, en kon ik doelgericht aan de slag.
Er zaten wat breukvlakken in de steen dus ik was wel wat onzeker of dat de steen niet zou breken wat dan enorm jammer zou zijn, want dan zou er *nooit het beeld komen die ik voor ogen had/heb.

* Op de 1 of andere manier heb ik bij stenen als ik iets zie wat ik eruit wil halen, en de steen breekt wegens een breukvlak die het begeefd, ik nooit meer dat beeld zal maken wat ik erin zag, ik heb heel sterk een gevoel dat een beeld bij maar 1 steen hoort en dat het dan surrogaat zou zijn als ik het beeld uit een andere steen zou halen.

Maar gelukkig hielden de breukvlakken zich goed en is inmiddels de creatie af en moet hij enkel nog op zijn sokkel gezet worden.

Afgedankt mormel beeld van serpentijn

Part 3
Het waren voornamelijk mijn eigen emoties en herinneringen die ervoor zorgden dat Afgedankt mormel zo heftig op me in werkte. Toen eenmaal het beeld af was en hij precies was geworden zoals ik hem wou, had ik een sterke drang het beeld te vernietigen/weg te gooien, omdat het teveel verdrietige herinneringen opriep. Echter kun je niet blijven weglopen voor je herinneringen en is het soms noodzaak om de confrontatie er mee aan te gaan zodat ook dat deel verwerkt word.
Mijn confrontatie was dat mijn oude knuffelbeer die ik van jongs af aan had, uiteindelijk is verloren gegaan bij een zolderbrand, waar ik hem had “opgeslagen” bij andere oude overbodige spullen. De reden waarom ik hem had “opgeslagen” was omdat er een hele zware lading aan de knuffelbeer hing qua negatieve jeugdherinneringen waarbij de knuffelbeer de enigste stabiliteit was in mijn jeugd.
En die herinneringen had ik diep weggestopt in een put die al een flinke tijd op slot stond en ik krampachtig mijn best deed om die put gesloten te houden, des te heftiger was het dus toen die deksel open ging bij het creeren van het beeld.
Gelukkig heb ik een hele lieve man die mij ten alle tijden bijstaat in zwaar weer en mooi weer, en die mij volledig begrijpt, en was na een aantal emotionele dagen de boel langzaam weer geluwd tot een matig herfstbriesje, en kon ik ook die periode goed afsluiten.
Dus dit is het verhaal rondom “Afgedankt mormel”, wat is uw verhaal?

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu